عاشقانه ها

سلام دوستان

نمیدانم دوباره این تاخیرم را چطور توجیه کنم اما فکر می کنم که نقل مکان - بستری شدن پرنیان در بیمارستان - مریض شدن خودم و ... دلایل خوبی برای توجیه این همه تاخیر باشد البته تو این مدت گریزی به ویلاگ ها می زدم اما متاسفانه گاهی امکان کامنت گذاشتن نداشتم.

 

دلنوشته های مادرانه

 اینروزها که فکر می کنم میبینم که چقدر داشتن یه همدم کوچولو لذت بخش است گاهی ما آدما فکر می کنیم که مونس یعنی کسی که به درد دل ما گوش کند و با هر جمله ای که می گویی سر تکان دهد و ابراز همدردی کند اما نه

مونس یعنی فرشته های کوچکی که با زبان نمکینشان ما رو مادر خطاب می کنند و این یعنی اوج لذت

وقتی فرشته کوچک من همبازی ام می شود وقتی در آغوشم جای می گیرد وقتی عاشقانه در کنارم به خواب می رود... به راستی کدام قلم یارای نوشتن اینهمه عشق را دارد که حتی زبان نیز قاصر از گفتنشان است

خدایا کاش این شور کاش این عشق را نصیب همه مشتاقانش می کردی

عشق در یک قدمیست عشق در جای جای خانه ات پنهان است عاشقی باید که پیدایش کند

دخترکم به خاطر وجود نازنینت خداوند را شاکرم و به خاطر عشقی که به زندگی ام پاشیدی از تو نیز متشکرم

با زبان دل می گویم عاشقانه دوستت دارم

و این است سرآغاز دوباره عشق و عرفان

 

 

 

 

|+|